საქართველოს საპატრიარქო

წმინდა მოწამეთა კვიროსისა და იოანეს ხსენება

ეს წმინდა ვნებულნი, კვიროსი და იოანე, ქრისტეს სახელისათვის იტანჯნენ 31 იანვარს, დიოკლეტიანეს მეფობის ჟამს, ქალაქ კონოპში, რომელიც დიდი ქალაქ ალექსანდრიიდან თორმეტი ვერსით იყო დაშორებული. მათი მოწამეობრივი აღსასრულის შემდეგ, ქრისტიანებმა ფარულად აიღეს მათი წმინდა სხეულები და პატივით დაფლეს ისინი. ამ წმინდა მოწამეთა საკურნებელი ნაწილები მრავალი წლის გასვლის შემდეგ იქნა ნაპოვნი; ისინი აღმოჩენილ იქნენ სწორედ მაშინ, როდესაც მართლმადიდებელმა ქრისტიანებმა, წარმართ ელინებზე გამარჯვების შემდეგ, ყველგან უშიშრად დაიწყეს ტაძრების მშენებლობა.

განსაკუთრებით კი, ქრისტიანებმა უშიშრად დაიწყეს ტაძრების მშენებლობა იმპერატორ თეოდოსი დიდის დროიდან. იმპერატორმა თეოდოსი დიდმა, რომელმაც ეგვიპტის უდაბნოებში მოღვაწე წმინდა მამათა ლოცვებით დაამარცხა დასავლეთის მეფე მაქსიმე მთელი თავისი ლაშქრით, გაუგზავნა ამ მამებს სპეციალური ხალხი დახმარების სათხოვნელად. ეგვიპტეში მოღვაწე წმინდა მამათა შორის, უნდა მოვიხსენიოთ ერთი, სახელად სენუფი, რომელიც სასწაულებით იყო განთქმული და სკიტში იმყოფებოდა. ამ მამასთან დაკავშირებით, მეფემ მისწერა ალექსანდრიის პატრიარქ თეოფილეს, სთხოვდა, რომ სენუფი კონსტანტინოპოლში გაეგზავნა მასთან, რათა მისი კურთხევითა და ლოცვებით გაძლიერებულიყო მოწინააღმდეგეებთან ბრძოლაში. თეოფილე, მეფის სურვილის შესრულების ნიშნად, თვითონ გაემართა სკიტში იმ ღირსი მამა სენუფისთან და ევედრებოდა მას, რომ კონსტანტინოპოლში წასულიყო მეფე თეოდოსისთან. თუმცა, სენუფი არავითარ შემთხვევაში არ თანხმდებოდა თავისი კელიიდან გამოსვლას. ბოლოს, პატრიარქის დაჟინებული ვედრების შემდეგ, სენუფმა აიღო თავისი სამოსელი და კვერთხი, აღაპყრო ისინი ზევით, აღმოსავლეთისკენ მიბრუნებულმა; შემდეგ, თვალები ზეცისკენ აღაპყრო და თქვა:

– უფალო, ძალთა ღმერთო! თავმდაბლად გევედრები შენ, მიანიჭე ამ სამოსელსა და ამ კვერთხს ის ძალა, რომელსაც შენი მოწყალებით მე მომანიჭებდი, იქ რომ წავსულიყავი.

ასეთი სიტყვებით ლოცვის შემდეგ, სენუფმა სამოსელი და კვერთხი პატრიარქს გადასცა და უთხრა:

– ეს ჩემს მაგივრად გაუგზავნე მეფეს და მისწერე, რომ ბრძოლის დროს ჩაიცვას ეს სამოსელი, აიღოს კვერთხი ხელში და გაბედულად წარუძღვეს თავის ლაშქარს მტრებისკენ; და იხილავს ღვთის ძალას.

პატრიარქმა გაუგზავნა სამოსელი და კვერთხი მეფეს და გადასცა მას ღირსი მამის სიტყვები.

მეფემ, რწმენით მიიღო გაგზავნილი და ყველაფერი ისე მოიქცა, როგორც ღირსმა მამამ უთხრა, დიდებული გამარჯვება მოიპოვა მტრებზე. ამ გამარჯვების სამახსოვროდ, ასევე ღირსი სენუფის მოსახსენებლად, ქალაქ ალექსანდრიის მცხოვრებლებმა მაღალ კვარცხლბეკზე მდგარი მეფის ქანდაკება გამოკვეთეს; ქანდაკებაზე მეფეს მონაზვნური სამოსელი ეცვა და ხელში კვერთხი ეჭირა; და ყოველწლიურად ქალაქ ალექსანდრიის მცხოვრებლები საზეიმოდ აღნიშნავდნენ იმ გამარჯვების დღეს, ადიდებდნენ რა ღმერთს.

სწორედ ამ დროიდან, ქრისტიანობის სულ უფრო და უფრო ფართოდ გავრცელების წყალობით, მორწმუნეებმა დაიწყეს ტაძრების მშენებლობა ალექსანდრიაში და მთელ ეგვიპტეში. და როდესაც პატრიარქმა თეოფილემ მოისურვა კონოპში წმინდა მოციქულთა სახელზე დიდი ეკლესიის აგება, სწორედ მაშინ აღმოჩენილ იქნა ამ წმინდა სასწაულმოქმედთა, კვიროსისა და იოანეს, ნაწილები. ეს მოხდა თეოდოსის აღსასრულის შემდეგ, მისი ძის, არკადის, მეფობის ჟამს. ამ ნაწილების გადასვენების შესახებ კი კირილეს ცხოვრებაშია აღწერილი.

„კონოპიდან ორი ვერსის მანძილზე იყო ადგილი, სახელად მანუფინი (ადრე ეს სოფელი იყო). აქ მდებარეობდა ძველი წარმართული ტაძარი, რომელიც დემონების სამყოფელი იყო; ეს ადგილი ყველას შიშს უნერგავდა, რადგან აქ მრავალი უწმინდური სული ბინადრობდა. პატრიარქ თეოფილეს, ჯერ კიდევ სიცოცხლეში, სურდა ამ ადგილის ეშმაკებისგან განწმენდა და ღვთის სადიდებლად კურთხევა, მაგრამ, სხვა საზრუნავით დაკავებულმა და სიცოცხლის დასასრულს მიახლოებულმა, წმინდანმა ვერ შეძლო თავისი განზრახვის სისრულეში მოყვანა. წმინდა კირილემ, თეოფილეს შემდეგ ალექსანდრიის კათედრა რომ დაიკავა, გადაწყვიტა თეოფილეს განზრახვის აღსრულება და გულმოდგინედ ევედრებოდა ღმერთს, რათა ზეციდან მისთვის დახმარება და ძალა მიენიჭებინა მანუფინიდან უწმინდური სულების დასაძლევად და განდევნისათვის. და აჰა, მას ხილვაში გამოეცხადა უფლის ანგელოზი, რომელმაც უბრძანა, მანუფინში გადაესვენებინა წმინდა მოწამეთა კვიროსისა და იოანეს პატიოსანი ნაწილები, რათა იქიდან ეშმაკის ძალა განედევნა. წმინდა კირილემ ასეც მოიქცა, მანუფინში გადაასვენა წმინდანთა ნაწილები და იქ მათ სახელზე ეკლესია ააგო. მალევე ამის შემდეგ, უწმინდური სულები სამუდამოდ გაეცალნენ იქაურობას, და ის ადგილი მოწამეთა ნაწილებიდან მომდინარე კურნებების წყაროდ იქცა.“

აქ მოკლედ უნდა მოვიხსენიოთ ამ წმიდა საკვირველთმოქმედთა, კვიროსისა და იოანეს მიერ აღსრულებული სასწაულებიც. როდესაც ალექსანდრიის პატრიარქი4195 იყო უწმიდესი ევლოგი, ქალაქის თავის, იულიანეს ძეს, სახელად ამონიოსს, კისერზე ჰქონდა შინაგანად ამოსული მტკივნეული გამონაყარი, რომელსაც ექიმები სკროფულებს ანუ ჩიყვს უწოდებდნენ4196; დღითიდღე იზრდებოდა და მწიფდებოდა ეს გამონაყარი, რამაც მეტად დაუმძიმა კისერი და სიკვდილით ემუქრებოდა; ბევრი გამოცდილი ექიმი გამოიძახეს, მაგრამ ავადმყოფმა მათგან არანაირი შვება ვერ მიიღო. ეს მამა შვილთან ერთად, მეტად დამწუხრებული, განეშორა ექიმებს და წმიდა საკვირველთმოქმედთა, კვიროსისა და იოანეს დახმარებას მიმართა; მან ცრემლებით ლოცვა დაიწყო მათ პატიოსან ნაწილებთან, ევედრებოდა მათ, რომ მისი ვაჟისთვის ჯანმრთელობა მიენიჭებინათ. წმიდანებმა კი, ხილვაში გამოცხადებულებმა, ჭაბუკს უბრძანეს, უპირველესად უარი ეთქვა სიმდიდრესა და დიდებაზე ზრუნვაზე და, თავმდაბლობის ნიშნად, მათი ტაძრიდან მტვერი გამოეგავა; შემდეგ, ცვილისა და პურის ნარევისგან პლასტირი გაეკეთებინათ და ავადმყოფის კისერსა და ხორხზე დაედოთ. და როგორც კი ეს ყველაფერი გაკეთდა, მაშინვე გაქრა გამონაყარი, და ამონიოსმა ჯანმრთელობა დაიბრუნა ამ წმიდა უვერცხლო მკურნალთა ლოცვით.

გარკვეული დროის შემდეგ, იმავე ამონიოსმა, წმიდანთა დარიგებები დაივიწყა, გაამაყდა და კვლავ ავად გახდა სხვა ავადმყოფობით, რომელიც მისი ურჩობისთვის სასჯელი იყო. მას კუჭის ტკივილები დაეწყო, მისი ავადმყოფობა იმდენად მძიმე იყო, რომ მისი გამო სრულიად არ შეეძლო არც საკვების, არც სასმელის მიღება; ყველაფერი, რასაც პირში იღებდა, უკან ამოდიოდა. მაშინ მან კვლავ მიმართა დახმარებისთვის თავის ცნობილ მკურნალებს, წმიდა ვნებულთა კვიროსსა და იოანეს და ცრემლებით ლოცვა დაუწყო მათ. ეს წმიდანები კი, მას ხილვაში გამოეცხადნენ, ჯერ გაკიცხეს სიამაყისთვის, შემდეგ უბრძანეს, ძვირფასი სამოსელი გაეხადა, ძაძებში ჩაეცვა; შემდეგ, წყლის ჭურჭლის აღებით, უბრძანეს, ავადმყოფი ძმებისთვის და ღარიბებისთვის ცივი წყალი ეზიდა, რათა მათი წყურვილი მოეკლა. როდესაც ამონიოსმა ეს ყველაფერი კეთილსინდისიერად შეასრულა, მაშინვე გამოეცხადნენ მას წმიდანები და უბრძანეს, მათი კანდელიდან ზეთი, ასევე მათი ლუსკუმასთან ანთებული სანთლების ცვილი აეღო – გაეკეთებინა პლასტირი და კუჭზე დაედო. ეს ყველაფერი გააკეთა ამონიოსმა და ჯანმრთელობა დაიბრუნა.

ვიღაც ალექსანდრიელი, სახელად თეოდორე, რომელიც დიდი ხანი იყო ორივე თვალზე დაბრმავებული, მიიყვანეს მანუფინში, ეკლესიაში და წმიდა ვნებულთა მრავალმკურნალებელ ნაწილებთან; იგი აქ გულმოდგინედ ლოცულობდა სიბრმავისგან განკურნებისთვის. მას წმიდანები ხილვაში გამოეცხადნენ და უბრძანეს, წასულიყო და მათი ტაძრის მახლობლად მდებარე წყაროდან პირი დაებანა. ის წავიდა, დაიბანა და როდესაც პირსახოცით სახე მოიწმინდა, მაშინვე გაახილა თვალი და იგრძნო, რომ მისი თვალებიდან პირსახოცზე ჩამოცვივდა თეთრი ფენა, როგორც რაღაც ქერცლი. თეოდორე სიხარულით დაბრუნდა ეკლესიაში, ყველას აჩვენებდა პირსახოცზე თავისი სიბრმავის კვალს.

სხვა კაცი, სახელად კალოსი, თავისი სახელის შესაბამისად და ცხოვრებითაც მშვენიერი4197, შემთხვევით კიბიდან ჩამოვარდა, ფეხის წვივი მრავალ ნაწილად დაემსხვრა და მძიმედ იტანჯებოდა. ეს კაცი დახმარებისთვის ბევრ ექიმს მიმართავდა, მაგრამ მათგან ვერანაირი შვება ვერ მიიღო. მაშინ მან მტკიცე რწმენით მიმართა დახმარებისთვის ამ უვერცხლო მკურნალებს, კვიროსსა და იოანეს; მათი კანდელიდან ზეთის თავის ფეხზე ცხებით, ავადმყოფმა მაშინვე მიიღო განკურნება.

ვიღაც ისიდორე მაიუმიდან4198 ღვიძლის ავადმყოფობით იტანჯებოდა, რომელიც, ლპობის დაწყებისთანავე, სისხლად იქცეოდა, ანთდებოდა და სისხლით იფურთხებოდა. რადგანაც ის ადამიანი ვერანაირი ექიმისგან ვერ იღებდა შვებას, მიმართა ამ წმიდა ვნებულთა მრავალმკურნალებელ ნაწილებს. წმიდანები მას გამოეცხადნენ და უკვე არა სიზმრისეულ ხილვაში, არამედ ცხადად, და ლიმონის ნაჭერი აგემეს; ლიმონს მათი ხელიდან იღებდა, მან არ იცოდა, ვისგან იღებდა: ეგონა, რომ ეს იყო ვინმე იმ ხალხიდან, ვინც მოვიდა წმიდა მოწამეთა პატიოსანი ნაწილების თაყვანსაცემად. როდესაც ავადმყოფმა შეჭამა მიცემული, მაშინვე მისი კუჭი თითქოს აირია და გადმოანთხია დიდი ჭია, რომელიც მის ღვიძლს ღრღნიდა; წმიდა უვერცხლო მკურნალები კი უხილავნი გახდნენ. ისიდორემ, იმ დროიდან ჯანმრთელობის მოპოვების შემდეგ, მადლობა შესწირა ღმერთს და მის წმიდა რჩეულებს.

ვიღაც მინა, ფილოპონის4199 ქალაქის მმართველი, მძიმე სიცხით იტანჯებოდა; ამ სნეულებასთან ერთად მას კუჭის გამაგრებაც დაერთო, ისე რომ მისი ბუნებრივი მოქმედებები შეწყდა. ყველა წამალი, რომელსაც ავადმყოფი იღებდა, არა მხოლოდ არ უმსუბუქებდა მდგომარეობას, არამედ კიდევ უფრო ამძიმებდა მის კუჭს, რადგან მასში რჩებოდა. ეს კაცი ორი კვირა იტანჯებოდა; მისი ავადმყოფობა იმდენად მწვავე იყო, რომ უკვე ექიმების დახმარებაზეც ხელი ჩაიქნია. წმინდა უვეცხლო მკურნალები კვირე და იოანე რომ გაიხსენა, მინამ უბრძანა, თავისი საწოლით მანუფინში წაეღოთ, მათ მრავალმკურნალებელ ნაწილებთან. მაშინ, როცა ის ნაწილებთან ლოცვისას ცრემლებით მოეშვა და ჩაეძინა, მას წმინდანები გამოეცხადნენ და ლეღვის ნაყოფი აჭამეს. ძილიდან გამოფხიზლებულმა, მან ლეღვი საწოლზე, თავის გვერდით იპოვა; შეჭამა ის, და მყისვე გაუარა კუჭის დაავადებამ და განიკურნა.

სხვა მინა, თავისი ფეხებით მსუბუქი და სწრაფი, როგორც ძველი ასაელი4200, „როგორც ქურციკი მინდორში“ (2 მეფ. 2:18), იმდენად მძიმედ დასნეულდა ფეხებით, რომ სრულებით ვეღარ დადიოდა და დიდი ხნის განმავლობაში საწოლზე იწვა, რადგან მისი ფეხები მეტად დასიებული იყო. ამ მინამ უბრძანა, თავისი საწოლით წაეღოთ წმინდა სასწაულმოქმედებთან, კვირესთან და იოანესთან. და როდესაც მან წმინდანთა პატიოსან ნაწილებთან ანთებული კანდელიდან აღებული ზეთით ფეხები იცხო, მყისვე წამოდგა ჯანმრთელი და შეეძლო სიარული, რადგან მისი ფეხები სრულებით განიკურნა; ყოველივესთვის მან ადიდებდა ღმერთს და მის წმინდა მსახურებს.

ერთმა ქალმა, სახელად თეოდორამ, ერთხელ წყლის დალევისას, პატარა ბაყაყი გადაყლაპა, ისე რომ ვერ შეამჩნია; ის ბაყაყი მის მუცელში ზრდა დაიწყო. თავდაპირველად ბაყაყი თეოდორას მცირე ტკივილს აყენებდა, რადგან თავად პატარა იყო; როდესაც ის ბაყაყი გაიზარდა და დიდი გახდა, ისეთი დიდ ტკივილს იწვევდა, რომ ქალს სრულებით არ ჰქონდა მოსვენება არც დღისით და არც ღამით, თავისი სასტიკი ტანჯვის გამო. ის ძლიერ ყვიროდა, მიწაზე ეცემოდა, მაგრამ ვერავინ ეხმარებოდა და ვერავინ არც კი ხვდებოდა, რა ავადმყოფობა ჰქონდა; ბევრს ეგონა, რომ მას ბოროტი სული ტანჯავდა. ბოლოს ის მიიყვანეს ამ წმინდა სასწაულმოქმედებთან, კვირესთან და იოანესთან; მათ კი, ღამით მასთან გამოცხადებულებმა, უბრძანეს, საჭმლის მიღებამდე ბევრი წყალი დაელია. ქალმა ასე მოიქცა; მყისვე მისი კუჭი აფორიაქდა – მან დიდი ბაყაყი ამოიღო და განიკურნა. ყველამ, ვინც ეს იხილა, გაოცდა და ადიდებდა ღმერთს და მის წმინდა მსახურებს.

ქალ თეოდორას შემდეგ, დახმარებისთვის წმინდანებს ვიღაც კაცი, თეოდორე მიმართა. ეს თეოდორე შემთხვევით მიიღო ბოროტი ადამიანების მიერ მიცემული საწამლავი და ძლიერ იტანჯებოდა, ექიმებისგან დახმარებას ვერ იღებდა. მაშინ, როცა ეს თეოდორე ცრემლებით ლოცულობდა თავის განკურნებისთვის, მას ხილვაში წმინდანები გამოეცხადნენ და უბრძანეს, ეჭამა ცხოველი, რომელსაც ბერძნულად სკოპენდრა4201 ეწოდება. ხილვის შემდეგ გამოფხიზლებულმა, თეოდორემ ჯვრის ნიშით გადაიწერა პირჯვარი, რადგან ფიქრობდა, რომ ეს დემონური მოჩვენება იყო; შემდეგ კვლავ დაიწყო წმინდანებთან ლოცვა, მათგან განკურნებას სთხოვდა. მომდევნო ღამეს კვლავ გამოეცხადნენ თეოდორეს წმინდანები და უბრძანეს იგივე გაეკეთებინა; მაგრამ მან ამჯერადაც არ ირწმუნა წმინდანები, რადგან ის ცხოველი შხამიანად ითვლებოდა და არა სამკურნალოდ. და მესამედაც იგივე მოვლენა იყო წმინდანთა, მაგრამ ამჯერადაც თეოდორემ არ მოუსმინა მათ, ფიქრობდა, რომ ეს დემონური ცდუნება იყო. ბოლოს, მეოთხე ღამეს წმინდანები თეოდორეს უკვე არა სიზმრისეულ ხილვაში, არამედ ცხადში გამოეცხადნენ; წმინდანებმა თანაგრძნობა გამოუცხადეს თეოდორეს და უთხრეს:
– რატომ არ გჯერა ჩვენი სიტყვების? ადექი მალე და წადი ჩვენს წყაროსთან; იქ შეჭამე ის, რასაც საკვებად ვარგისს იპოვი; ეს შენთვის ნამდვილი წამალი იქნება.

თეოდორემ, წმინდანთა გამოცხადების ჭეშმარიტება რომ ირწმუნა, დღის გათენებისას წყაროსთან გაემართა და იქ მიწაზე დაგდებული პატარა კიტრი იპოვა; თეოდორემ აიღო ის და სიამოვნებით შეჭამა; და როდესაც კიტრის ბოლო ნაჭრის პირში ჩადებას აპირებდა, მასში ცხოველის, სკოპენდრას, ბოლო ნაწილი შენიშნა – რადგან ის ცხოველი თითქმის მთლიანად უკვე შეჭმული ჰქონდა კიტრში; ძლიერ შეშინებულმა, მან კიტრის ნარჩენი მიწაზე დააგდო, რის შემდეგაც პირღებინება დაეწყო და კიტრთან და იმ ცხოველთან ერთად მთელი საწამლავი ამოიღო, რაც მასში იყო. ამის შემდეგ თეოდორემ თავი სრულებით ჯანმრთელად იგრძნო და, ეკლესიაში მისულმა, მადლიერებით თაყვანი სცა თავისი მკურნალების პატიოსან ნაწილებს.

ერთმა ქალმა, სახელად მარიამმა, ბაბილონიდან მანუფინში მივიდა, წმინდა სასწაულმოქმედთა ნაწილებთან. მას თან ჰყავდა რვა წლის ვაჟი, რომელსაც დემონური მზაკვრობით ენა პირის ღრუდან ჰქონდა ამოსული; ყრმის ენა სიგრძით ერთი მტკაველი იყო, ბევრად აღემატებოდა ჩვეულებრივ ადამიანის ენას და მეტად უცნაური შესახედაობა ჰქონდა: იყო სქელი, შავი, მყრალი, უსიამოვნო ყველასთვის, ვინც მას უყურებდა და მუდმივად შავ ნერწყვს გამოყოფდა. ეს ყრმა შემთხვევით დაეცა წმინდანთა საფლავთან მიწაზე და ენა იქ არსებულ მარმარილოს დაარტყა; მაშინვე მისი ენა, ეშმაკეული მზაკვრობისგან გათავისუფლებული, თავის ადგილზე დაბრუნდა და ჩვეულებრივი ზომა მიიღო, და ასე განიკურნა ის ყრმა.

წმინდანთა ნაწილებთან მიიყვანეს ვიღაც ევგენი, ეგვიპტიდან, რომელიც წყალმანკით იტანჯებოდა; ამ სნეულებისგან მისი მთელი სხეული დასივებული იყო და მუცელი მეტად გაბერილი. ამ ევგენის წმინდანები გამოეცხადნენ ხილვაში, ხელით შეეხნენ მის მუცელს და უთხრეს: – ევგენი! ადექი და ჯანმრთელი დაბრუნდი შენს სახლში. ევგენი, ადგა თუ არა, მაშინვე გათავისუფლდა შეშუპების მთელი სიმძიმისგან და სრულად განიკურნა. ამ მცირედი, მრავალთაგან, წმინდა უვეცხლო კვიროსისა და იოანეს სასწაულების გახსენებით, ვადიდოთ ქრისტე ღმერთი, რომელმაც მათ ასეთი მადლი მიჰმადლა, მამასთან და სულიწმიდასთან ერთად მარადჟამს სადიდებელი. ამინ.

---

ღირსი პავლე კორინთელი

ღირსი პავლე კორინთოს ქალაქიდან იყო, ქრისტიანი მშობლებისაგან. კეთილმსახურებით აღზრდილს და სიყრმიდანვე ღვთის მოყვარეს, ერთ მონასტერში მივიდა და მონაზვნად აღიკვეცა. მრავალს შრომობდა მარხვასა და ღვაწლში და გამოცდილი მოღვაწე იყო.

ამ პავლეს აღუდგა სიძვის ბოროტი სული. ერთხელ ღამით, როდესაც ღირსი პავლე ლოცვაზე იდგა, მას ეშმაკი გამოეცხადა და უთხრა:

– თუ ერთხელ მაინც არ დაიკმაყოფილებ შენს ხორციელ ვნებას, სასტიკად აღვუდგები შენს წინააღმდეგ!

პავლემ კი იესო ქრისტეს სახელით შეჰრისხა ეშმაკს და ჯვრის ნიშნით განდევნა იგი.

შემდეგ ეშმაკმა ასწავლა ერთ მეძავ ქალს, მიეტანა ღირსისთვის მის მიერ ახლადშობილი ყრმა. ეს ყრმა ღირსის სარეცელზე დაასვენა და იმ ქალმა უთხრა მას:

– მე შენგან ჩავისახე და ეს შვილი შენგანვე მეყოლა.

ბერმა სიხარულით მიიღო ყრმა. ერეტიკოსებმა კი, ბერთან მისულებმა, უკან შეუკრეს ხელები და, ყრმა ღირსის ყელზე მიაბეს და დაცინვით ატარებდნენ ქალაქში. ხალხის შუაგულში დადგა და ხელით ნიშანი მისცა რა, პავლემ თქვა:

– მისმინეთ, ძმანო! ვკითხოთ ყრმას და მან გვითხრას, ვინ არის მისი მამა?

(ყრმა კი დაბადებიდან სულ რამდენიმე დღის იყო). და უთხრა პავლემ ყრმას:

– გვითხარი, ვინ არის შენი მამა?

ყრმამ, გაგლიჯა რა თავისი საფენები, ხელით მიუთითა ერთ მჭედელზე და თქვა:

– აი, ეს არის მამაჩემი და არა პავლე მონაზონი.

ხალხი, ამის გაგონებაზე, ბერს თაყვანი სცა და პატიება სთხოვა.

ამ დროიდან ღმერთმა მიანიჭა ღირსს კურნების ნიჭი. პავლე ხელს ადებდა სნეულებს და ისინი იკურნებოდნენ.

სამოცდაათ წელზე მეტი იცხოვრა ღირსმა და მიიცვალა უფალში, რომელსაც გულმოდგინედ ემსახურებოდა და წმინდანთა დასს შეერთო; მათთან ერთად ადიდებს ერთ ღმერთს სამებაში, რომელსაც ჩვენგანაც ამაღლდება დიდება უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.